Ah bu sesler!
içimin kuytusunda
yüreğimin cidarlarını döven
kimsesiz taşlar..hatıralar


Sustum mu ben
sustu mu yaşam rengi gözlerimin?



Tek bir söz
bir atımlık kurşun
yüzümün koyaklarında yankılanıp
ruhumu tenimden sıyıran


Öldüm mü ben?
öldüm mü ki!
kadife çiçekler
ve bal dualarla kefenlendim ...

Sahte ile gerçek
yaşam ile ölüm…


Her şeyin çok
hiçbir şeyin yok olduğu dünyada
bir su damlası
buharlaşıp yok olan yaşamak …




Gecenin çektiği perdede
soluk mavi bir ışık fonu
gözlerim ; tüm renklerin kaybolup
siyah beyaz ve grinin hakim olduğu
gölgenin seyrinde …



Çözülse dudaklarında
buz tutmuş gülüşler
sözlerine düşen lâl çözülse
kavruk toprağıma yağsa gözlerin
bozkıra dönen tenim göverse …



yüzüm yüzünün uykusunda
uykumda yorgun kederim
sen diye başlayan cümlelerim sus …



-Hazana sürdüm yüzümü
hüznüm ağladı .. doğmasın güneş nöbetlerdeyim ...-

Sen
kendinin kimsesi değilsen

Hiç kimse
senin kimsen değildir ...

-Git ve gel , öl ve diril
sız ince tenimden
sızı ; tenlerden ırak ölüm sebebidir her göz yaşının
gözle o yolu bir gün dönerim
ya da . kokumu yel emanet alır
gelirse o emanet yak o pencereyi .. yak-



Dün gece son kez yüzün gözlerimin tenhasında
unuttum seni diyecekti sözlerim .. unuttum
sen de her kez gibisin …


Oysa
son kez sulara gömülmeden yüzüm
son kez
-İyi uykular gündüz düşüm
iyi uykular gecemin hasretliği- diyecektim
yoktun …

Bir tanrıya haykırdım , sonra küle değdi sızım



Dün gece son kez ellerim yüzünün tenhasında
usulca sokuldum gözlerinin kuytusuna
nefesim değdikçe efsunlu nefesine kesildi soluğum


Unutup ölümün varlığını
sordum
dönüşüne kaç bin yıl var … ? yar

Git benden

ağırlaşan bedeni devrilirken dizlerinin üzerine
son bir sitem yükseldi
yazgısı kara sızısı al kaderine
sesini nefesinde kilitleyen göğün burçlarında
isyan
git benden ! …


bir kez doğar insan
kaç kez ölüm dolanır sol yanında
de hele kaç kez yaşam çemberinde yardan kayar
kaç kez pişmanlıklar keser bileklerini keşkelerle


ölümlerden ölüm beğendirir yaşamak dediğin
ışığını yitirmiş sokaklar gibi çöker karanlık gözlerine
hangi acılardan geçtin ki , serçe avazında yırtılır
gecenin ruhsuz yüzü


oysa
ak ve berrak
ana sütüyle karılmıştır can dediğin her beden
dokundukça yarınlara umut dokur
yüzünün elifinde titreyen annenin kirpikleri


uyan !
aç şimdi ıssızlıkta uyuttuğun gözlerini
avuçlarına ismini iliştirdiğin bebekler büyüdü
onlar bilir
hiç kimsenin günah toplamak için ellerini açmadığını ’sema’ya